Paardenmeisje

Iets minder dan zes euro. Meer kostte het niet maar de blik in zijn ogen? Die was onbetaalbaar!

'Ik zoek een zweepje meneer', kunt u me daar aan helpen?' Compleet achteloos loopt hij voor me uit, een oudere heer in oud Engelse stijl. Met zijn pullover en pantalon lijkt hij zo uit een Engelse serie uit de jaren 80 te stappen. Hij is zich nog compleet onbewust van de shock die hem te wachten staat.

Wat zoekt u precies voor een zweep? Hij begint zijn nutteloze paardenkennis over me uit te storten en noemt allerlei verschillende zwepen op waarvan ik als leek het bestaan niet wist. Een longdressuurzweep? Een dressuurzweep?

Nou ziet u ik moet  eigenlijk eerlijk bekennen dat ik daar allemaal geen verstand van heb, het is namelijk niet voor mezelf maar voor mijn vriendin.

Haaaah een paardenmeisje? Klinkt het opeens onverwachts spontaan, zonder mijn reactie af te wachten vervolgt hij zijn relaas over de zwepen en waar ze allemaal voor bedoeld zijn. Het is me inmiddels duidelijk dat meneer graag praat. Na enkele minuten staakt hij zijn verhaal en zichtbaar geïrriteerd door mijn vragende blik vraagt hij net iets te luid "u weet toch wel wat ze er mee wil doen? Is het voor dressuur?"

Ik besluit om zijn leven voor altijd te veranderen....te kleuren......te verrijken. Ik zal er voor zorgen dat hij dit moment altijd in zijn achterhoofd heeft als zijn ogen een zweep zien. Nooit zal zijn leven nog hetzelfde zijn. De grijns op mijn gezicht kan ik niet langer onderdrukken.

Dressuur? Zo zou u het kunnen noemen meneer, ze heeft nogal moeite met gehoorzamen en het is dus inderdaad noodzakelijk dat ze gedresseerd wordt. De reactie is zoals ik voorzien had. Zijn hersenen draaien op volle toeren, zijn ogen bewegen snel heen en weer om de onverwachte informatie te verwerken. Zijn gezicht verkleurd van grauw grijs naar gezond rood. Mocht hij last hebben van naderende alzheimer dan is de intrede daarvan zojuist met vijf jaar vertraagd. Hij zou me dankbaar moeten zijn.

Hij zwijgt en ik ga verder....terwijl ik een zweepje uit het rek pak.....ik sla mezelf hard in de handen....een rode striem tekent zich direct af en ik vervolg mijn pleidooi. Hier zou het wel mee moeten lukken....dat doet nog akelig zeer! Nog steeds staat ie stilzwijgend tegenover me en ik zie dat hij graag iets wil zeggen. Zijn mond staat open maar de woorden? ze lijken te blijven hangen. Ik zie dat hij mijn gezicht scant om te zien of ik hem in de maling neem. Stoïcijns  en met een uitdrukkingsloze blik staar ik voor me uit, observeer ik de zweep......sla er nogmaals mee in mijn handen....om tot de conclusie te komen dat ik hier mee kan beginnen. Slijten die dingen snel of gaan ze wel een poosje mee als ik hard sla? Hij herpakt zich en met een stokkende stem vertelt hij me dat het materiaal hoogwaardig is en dat zo n zweep jaren mee gaat. Ik maak de koop rond en voeg er aan toe "ach als dit niet werkt....dan kan ik altijd nog zo n lange voor haar halen toch? Maar laten we hier maar eens mee beginnen.

Met een onverwacht rappe tred spoed hij zich voor me uit naar de kassa om me zo snel mogelijk zijn winkel uit te krijgen. Een impuls mede ingegeven door de nieuwe klanten die inmiddels zijn binnen gekomen. Het wat oudere stel staat duidelijk op advies te wachten, de man in kwestie gaat achter me staan bij de kassa, zijn vrouw staat met een zoekende blik in de winkel. " Is uw vrouw altijd al een paardenmeisje geweest?" vraag ik met een knik richting de dame" ja eigenlijk altijd al als dat er eenmaal in zit dan krijg je het er niet meer uit".

De oudere heer achter de kassa kijkt even op en zijn ogen flitsen even heen en weer tussen de nietsvermoedende man en mijn betekenisvolle grijs. Zo te zien heeft hij duidelijk moeite om het artikelnummer van mijn zweepje in de kassa te krijgen.

De tijdrovende procedure geeft mij de mogelijkheid om te dagdromen. Mijn gedachten nemen me mee naar een moment in de toekomst waar het zomaar eens zou kunnen dat ik een echt paardenmeisje tref. Ik zie al voor me hoe ik haar bewust een meter of  tien voor me uit laat lopen als ze de winkel binnen gaat. Na een warme ontvangst door deze lieve man doemt opeens mijn gezicht op over haar schouder.

Zwijgend zal ik toezien hoe ze zich van geen kwaad bewust een bit besteld of nieuwe teugels. Terwijl de oude man zijn ademhaling weer op peil probeert te krijgen bij de gedachte aan mijn meisje en haar bit besluit ik om de doodsteek toe te brengen. "hoe zit het met de kwaliteit?" "dat vorige bit was eigenlijk veel te snel kapot! Toch? Schatje?" terwijl de arme man ter aarde stort lijken zijn lippen nog iets te mompelen. Ik leun voorover om zijn woorden te kunnen verstaan. Het is wel het minste wat ik nog voor hem kan doen maar het is onverstaanbaar. Nog dichter kom ik met mijn oor bij zijn lippen tot het opeens kraakhelder is " ik ZEI.....u kunt uw pin intypen!"

Ruw word ik terug getrokken in de huidige tijd en ik tik de pincode in die me iets minder dan zes euro armer zal maken maar die zowel mijn leven als het zijne verrijkt heeft.

 

Het is drie dagen later.De glimmende handboeien zitten strak om haar polsen en als een perfecte compositie staat ze voor me. Tot in detail is ze perfect. Haar buik en borsten drukken op de koude tafel. Haar korte strakke rokje omhoog gewurmd tot rond haar middel. Haar mooie benen lijken nog perfecter door de kousen die ze draagt. Haar billen ogen rond en hard. Ze zwijgt en wacht geduldig op wat er komen gaat. Ik observeer haar zoals een kunstenaar zijn canvas inspecteert.

De blinddoek die haar het zicht ontneemt verhoogt de spanning. Zelfgenoegzaam kijk ik toe hoe zich kippenvel vormt op haar benen als ik de zweep in haar knieholte plaats. Langzaam  vervolgt mijn zweep de weg omhoog  langs de binnenkant van haar benen. Haar adem stokt als hij langzaam over haar slipje glijdt en even hou ik hem stil. Daarna vervolgt hij zijn weg tot ik hem staande houd op haar billen. Minuten lang gebeurt er niets. Zwijgend genieten we beide van dit moment.

Ik besluit om haar leven voor altijd te veranderen....te kleuren......te verrijken. Ik zal er voor zorgen dat ze dit moment altijd in haar achterhoofd heeft als haar ogen een zweep zien. Nooit zal haar leven nog hetzelfde zijn. De grijns op mijn gezicht kan ik niet langer onderdrukken.

 

De harde knal vult de kamer direct gevolgd door haar schreeuw en terwijl ik gefascineerd kijk naar de rode streep die zich aftekent op haar perfecte blanke huid trek ik de blinddoek van haar ogen. Ze kijkt over haar schouder. De blik die ze me toewerpt zweeft tussen ontzetting, pijn en begeerte en ik zie het besef doordringen in haar blik dat dit nog maar de eerste penseelstreek was op het ongerepte canvas.

Woorden hoeven we niet te gebruiken, dit is wat ze wil......en terwijl ik de zweep opnieuw verhef en ik voel hoe een glimlach mijn mondhoeken omhoog trekt denk ik: "iets minder dan zes euro.  Meer kostte het niet maar die blik in haar ogen? Die is onbetaalbaar! "